Ondertussen alweer twee keer zo lang terug uit Canada als we er geweest zijn! Op 27 mei 2011 kregen we eindelijk onze PR status. Niet in Calgary zoals verwacht, nee, in Ottawa, de hoofdstad van Canada. De vlucht naar Canada liep namelijk een beetje anders dan gepland.

27 mei begon met een geannuleerde vlucht naar London Heathrow waardoor we onze aansluiting naar Calgary misten. De tweede fout werd gemaakt bij het omboeken van onze vlucht op Heathrow. Ondanks onze opmerking dat we door een immigratieprocedure moesten bij aankomst in Canada werden we met een zeer korte overstaptijd op een vlucht naar Calgary via Ottawa gezet. Eenmaal in Ottawa liet de douane ons natuurlijk niet door omdat we door de immigratieprocedure moesten. Dus werden we opnieuw omgeboekt via Toronto. Na veel omzwervingen kwamen we pas om 01:00 uur 's nachts aan in Calgary, 32 uur lang hadden we over de reis gedaan. Ondanks alles geen stress ervaren, we konden er al met al weinig aan doen. In Calgary zijn we op het vliegveld direct een hotel ingedoken en de volgende dag zijn we met frisse zin aan onze vakantie begonnen!

In Canada hebben we een rondreis door Alberta gemaakt. Met een klein uitstapje naar British Columbia. De route zag er als volgt uit: Calgary, Edmonton, Rocky Mountain House, Banff, Fernie, Waterton, Lethbridge, Fort MacLeod, Drumheller en terug naar Calgary. Onderweg hebben we veel uitstapjes gemaakt en leuke dingen gedaan en gezien. Ook zijn we bij verschillende Nederlandse gezinnen geweest die al een tijdje in Canada wonen. Dat was ontzettend leuk en leerzaam, iedereen nog van harte bedankt voor de gastvrijheid!!

Bij terugkomst in Calgary hebben we ook maar gelijk ons BSN nummer (SIN, Social Insurance Number, in Canada) aangevraagd en dat was wel even een moment van bezinning. Het ene moment ben je een toerist die langs allerlei attracties gaat en het andere moment zit je bij een baliemedewerker van het gemeentehuis voor je BSN nummer. En diezelfde medewerker hielp ons direct aan allerlei informatie voor autoregistratie in Nova Scotia toen ze van onze plannen hoorde. Ze kwam er namelijk zelf vandaan. Ook zijn we nog bij de AMA (de ANWB van Alberta) langs geweest voor wat praktische informatie rondom lidmaatschap. Dat bleek niet nodig te zijn, ons ANWB lidmaatschap voor 2012 is ook daar gewoon geldig en komen we in aanmerkingen voor dezelfde voordelen als de Canadesen. Je moet het maar weten.

Verder hebben we geen extreme uitschieters mee gemaakt. Het weer viel wel wat tegen. In  Rocky Mountain House zijn we twee keer achter elkaar verrast met een hagelbui. De eerste keer waren we in de supermarkt en hadden we er weinig last van, de tweede keer waren we aan het eten op de camping en moesten we de auto in vluchten! Ook in Waterton hadden we enorme pech. Twee dagen achter elkaar alleen maar regen en hebben we weinig kunnen zien van dit enorme mooie nationale park. Het leuke is dat we gewoon weg kunnen gaan met de gedachte dat we over een tijd tijd zat hebben om naar Waterton Lakes NP te gaan. Veel wilde beesten hebben we niet gezien. In Banff hebben we in de straten herten en coyotes gezien en onderweg naar Lake Lousie kwamen we nog wat wilde geiten tegen. In Waterton was er sprake van een poema (Cougar) waarschuwing maar het beest zelf hebben we niet gezien. Fijn idee overigens als je daar als een van de weinigen met de tent op de camping staat… In Fernie op de national park camping beweerde een rondrijdende vrouw dat er een beer onderweg was naar ons maar het beest heeft zich niet laten zien. Ook leuk zo'n bericht als je net een geroosterd visje zit weg te happen. En verder is alles eigenlijk wel goed verlopen. Eva heeft het ook leuk gehad, kamperen is natuurlijk geweldig met zo veel speelruimte!

En na drie weken rondreizen zijn we ondertussen alweer zes weken terug. Deze keer met een goed gevoel over alles. Na andere vakanties in Noord Amerika kon ik me aardig depressief voelen. Na zoveel ruimte en natuur voelde Nederland claustrofobisch en benauwd aan. Wat is alles hier toch klein en dicht op elkaar gepakt als je eenmaal in Noord Amerika bent geweest. Maar deze keer had ik daar geen last van.

Ons huis staat ondertussen bijna drie maanden te koop en we hebben vier kijkers gehad. Een bod is er nog niet gedaan dus zien we het voorlopig maar aan. Wat we ook hebben besloten nav gesprekken met mede emigranten is dat we onze inboedel niet meer mee verhuizen. Zo veel meubels hebben we toch niet (dat is het voordeel van klein behuisd zijn) en we kunnen in Canada ook prima aan tweedehands meubilair komen. We zijn al begonnen met het verkopen van alle babyspullen, de hoop op een tweede in NL hebben we op gegeven. De rest van de meubels volgt later, die hebben we nu natuurlijk nog nodig! Ook hebben we besloten een caravan (travel trailer) aan te schaffen voor onze reis in Canada. Met veel slecht weer hebben we toch ervaren dat een tent niet alles is. Dan liever vier maanden in een caravan vertoeven. Dus zijn we ons al een beetje aan het orixebnteren. Welke automerken (4WD, AWD) zijn zuinig, betaalbaar en hebben voldoende trekkracht en welke caravan (met vaste bedden) is voor ons geschikt om lang mee rond te reizen. We handhaven voor beide een totaalbudget van 15.000 dollar, tips zijn van harte welkom!

Foto's van de vakantie zijn hier te vinden.

Ondertussen alweer twee keer zo lang terug uit Canada als we er geweest zijn! Op 27 mei 2011 kregen we eindelijk onze PR status. Niet in Calgary zoals verwacht, nee, in Ottawa, de hoofdstad van Canada. De vlucht naar Canada liep namelijk een beetje anders dan gepland.

27 mei begon met een geannuleerde vlucht naar London Heathrow waardoor we onze aansluiting naar Calgary misten. De tweede fout werd gemaakt bij het omboeken van onze vlucht op Heathrow. Ondanks onze opmerking dat we door een immigratieprocedure moesten bij aankomst in Canada werden we met een zeer korte overstaptijd op een vlucht naar Calgary via Ottawa gezet. Eenmaal in Ottawa liet de douane ons natuurlijk niet door omdat we door de immigratieprocedure moesten. Dus werden we opnieuw omgeboekt via Toronto. Na veel omzwervingen kwamen we pas om 01:00 uur 's nachts aan in Calgary, 32 uur lang hadden we over de reis gedaan. Ondanks alles geen stress ervaren, we konden er al met al weinig aan doen. In Calgary zijn we op het vliegveld direct een hotel ingedoken en de volgende dag zijn we met frisse zin aan onze vakantie begonnen!

In Canada hebben we een rondreis door Alberta gemaakt. Met een klein uitstapje naar British Columbia. De route zag er als volgt uit: Calgary, Edmonton, Rocky Mountain House, Banff, Fernie, Waterton, Lethbridge, Fort MacLeod, Drumheller en terug naar Calgary. Onderweg hebben we veel uitstapjes gemaakt en leuke dingen gedaan en gezien. Ook zijn we bij verschillende Nederlandse gezinnen geweest die al een tijdje in Canada wonen. Dat was ontzettend leuk en leerzaam, iedereen nog van harte bedankt voor de gastvrijheid!!

Bij terugkomst in Calgary hebben we ook maar gelijk ons BSN nummer (SIN, Social Insurance Number, in Canada) aangevraagd en dat was wel even een moment van bezinning. Het ene moment ben je een toerist die langs allerlei attracties gaat en het andere moment zit je bij een baliemedewerker van het gemeentehuis voor je BSN nummer. En diezelfde medewerker hielp ons direct aan allerlei informatie voor autoregistratie in Nova Scotia toen ze van onze plannen hoorde. Ze kwam er namelijk zelf vandaan. Ook zijn we nog bij de AMA (de ANWB van Alberta) langs geweest voor wat praktische informatie rondom lidmaatschap. Dat bleek niet nodig te zijn, ons ANWB lidmaatschap voor 2012 is ook daar gewoon geldig en komen we in aanmerkingen voor dezelfde voordelen als de Canadesen. Je moet het maar weten.

Verder hebben we geen extreme uitschieters mee gemaakt. Het weer viel wel wat tegen. In  Rocky Mountain House zijn we twee keer achter elkaar verrast met een hagelbui. De eerste keer waren we in de supermarkt en hadden we er weinig last van, de tweede keer waren we aan het eten op de camping en moesten we de auto in vluchten! Ook in Waterton hadden we enorme pech. Twee dagen achter elkaar alleen maar regen en hebben we weinig kunnen zien van dit enorme mooie nationale park. Het leuke is dat we gewoon weg kunnen gaan met de gedachte dat we over een tijd tijd zat hebben om naar Waterton Lakes NP te gaan. Veel wilde beesten hebben we niet gezien. In Banff hebben we in de straten herten en coyotes gezien en onderweg naar Lake Lousie kwamen we nog wat wilde geiten tegen. In Waterton was er sprake van een poema (Cougar) waarschuwing maar het beest zelf hebben we niet gezien. Fijn idee overigens als je daar als een van de weinigen met de tent op de camping staat… In Fernie op de national park camping beweerde een rondrijdende vrouw dat er een beer onderweg was naar ons maar het beest heeft zich niet laten zien. Ook leuk zo'n bericht als je net een geroosterd visje zit weg te happen. En verder is alles eigenlijk wel goed verlopen. Eva heeft het ook leuk gehad, kamperen is natuurlijk geweldig met zo veel speelruimte!

En na drie weken rondreizen zijn we ondertussen alweer zes weken terug. Deze keer met een goed gevoel over alles. Na andere vakanties in Noord Amerika kon ik me aardig depressief voelen. Na zoveel ruimte en natuur voelde Nederland claustrofobisch en benauwd aan. Wat is alles hier toch klein en dicht op elkaar gepakt als je eenmaal in Noord Amerika bent geweest. Maar deze keer had ik daar geen last van.

Ons huis staat ondertussen bijna drie maanden te koop en we hebben vier kijkers gehad. Een bod is er nog niet gedaan dus zien we het voorlopig maar aan. Wat we ook hebben besloten nav gesprekken met mede emigranten is dat we onze inboedel niet meer mee verhuizen. Zo veel meubels hebben we toch niet (dat is het voordeel van klein behuisd zijn) en we kunnen in Canada ook prima aan tweedehands meubilair komen. We zijn al begonnen met het verkopen van alle babyspullen, de hoop op een tweede in NL hebben we op gegeven. De rest van de meubels volgt later, die hebben we nu natuurlijk nog nodig! Ook hebben we besloten een caravan (travel trailer) aan te schaffen voor onze reis in Canada. Met veel slecht weer hebben we toch ervaren dat een tent niet alles is. Dan liever vier maanden in een caravan vertoeven. Dus zijn we ons al een beetje aan het orixc3xabnteren. Welke automerken (4WD, AWD) zijn zuinig, betaalbaar en hebben voldoende trekkracht en welke caravan (met vaste bedden) is voor ons geschikt om lang mee rond te reizen. We handhaven voor beide een totaalbudget van 15.000 dollar, tips zijn van harte welkom!

Foto's van de vakantie zijn hier te vinden.

Dat is de samenvatting van onze reis naar Canada. Een overstap van 6 uur op Heathrow kreeg helaas een hele andere wending. Het verhaal.

Afgelopen donderdagnacht om 03:30 uur stond een vriend klaar om ons te vervoeren naar Schiphol waar we reeds online waren ingechecht op de vlucht naar London met British Airways. Eenmaal aangekomen bleek dat deze vlucht was geannulleerd. De reden, het was de avond er voor zulk slecht weer in London geweest dat ze besloten hadden niet meer naar Nederland te vliegen.

Daar sta je dan midden in de nacht op Schiphol. Gelukkig waren we als een van de eersten aanwezig en werden we na een uur wachten de bij service balie geholpen. Of we anders via Frankfurt naar Calgary wilden vliegen. Prima. Maar al snel beelk dat niet te kunnen omdat we reeds op de vlucht naar Calgary waren ingecheckt. OK…? Omdat de baliewerkster dit zogenaamd niet ongedaan kon maken moesten we alsnog via Heathrow. Of een rechtstreekse vlucht later op de dag maar dat lange wachten wilde ze ons niet aandoen. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk nog de beste keuze geweest.

Dus worden om 10:20 uur op een vlucht naar London Gatwick gezet. Daar vandaan kunnen we met een shuttle naar Heathrow reizen om onze vlucht alsnog te halen. Met een eerdere overstaptijd van zes uur en tijdsverschil van een uur zou dat allemaal moeten lukken. Totdat je op Gatwick staat en wordt geadviseerd om rekening te houden met een reistijd van 90 minuten naar Heathrow. Even snel rekenen… f*ck… dat zou wel eens niet goed kunnen gaan. En er is nog een dame in ons gezelschap die met hetzelfde probleem zit.

Eenmaal in de shuttle tikt de tijd voorbij. De vlucht naar Calgary vertrekt om 13:15 uur en met de shuttlereistijd in gedachten kunnen we op zijn snelst pas om 12:30 uur aan komen. Op zo'n moment ga je bedenken met welke strategie je een kans maakt om die vlucht toch te kunnen gaan halen. De rollen worden verdeeld, Niels wordt manager baggage, ik wordt manager Eva en handbaggage. De eerste prioriteit ligt bij het op de band krijgen van de baggage, als die voor 12:30 uur op de band ligt dan maken we nog een kans.

Zodra de bus na een rit van een uur stil staat sprint Niels naar buiten en trekt onze drie grote tassen uit de bus. Het is dan iets voor 12:30 uur. Toevallig staat er net een baggagekar naast de bus geparkeerd en die pik ik in. Vervolgens spurt ik met Eva en alle handbaggage vooruit. De andere dame uit ons gezelschap heeft maar xe9xe9n koffer en is er al vandoor. Beneden in het gangenstelsel van terminal 3 rent Niels mij met de kar baggage voorbij. Go Niels, go! We nemen het risico dat we allebei de weg naar de juiste balie weten te vinden. Na veel loopbanden en roltrappen tref ik Niels helaas weer aan in de terminal. Hij kan de Air Canada balie niet vinden. Ik zie 'm wel, Niels, naar links nu! Maar ik ben er eerder en vraag gelijk of we nog met de 13:15 uur vlucht naar Calgary kunnen. De dame bij de baggageband kijkt beteuterd en verwijst ons naar de service balie. Is dat slecht nieuws?

Bij de servicebalie worden we helaas gexefnformeerd dat ze ons niet meer op de vlucht naar Calgary kunnen toelaten. Maar dan kijk ik naar links en zie ineens de andere dame uit ons gezelschap bij de baggagebalie staan. Niels loopt naar haar toe en wat blijkt, zij is nog wel toegelaten?! De man waar ze mee praat vraagt of wij boarding cards hebben, en die hebben we, maar ik merk op dat hij na een blik op onze baggage aangeeft dat we toch niet meer mee kunnen. "Sorry, a matter of minutes I'm afraid". Ja, tuurlijk. Waarom is dit niet geloofwaardig? Ik baal des te meer nu. De vrouw achter de balie checkt ons uit de vlucht en gaat op zoek naar een alternatief. Na een tijdje typen en zoeken komt ze met het voorstel om via Ottawa naar Calgary te vliegen. We hebben dan maar een overstaptijd van 55 minuten maar dat zou daar geen probleem moeten zijn. Ehm… dat hebben we eerder gehoord. Tevens geven we aan dat we immigranten zijn en we mogelijk ook nog door de immigratieprocedure moeten. Dat kan zo een uur in beslag nemen. Of zou dat kunnen worden uitgesteld tot in Calgary? Tja, daar kon ze eigenlijk geen goed antwoord op geven maar waarschijnlijk zou dat in Calgary ook wel lukken. We gaan er mee akkoord.

Dat is de samenvatting van onze reis naar Canada. Een overstap van 6 uur op Heathrow kreeg helaas een hele andere wending. Het verhaal.

Afgelopen donderdagnacht om 03:30 uur stond een vriend klaar om ons te vervoeren naar Schiphol waar we reeds online waren ingechecht op de vlucht naar London met British Airways. Eenmaal aangekomen bleek dat deze vlucht was geannulleerd. De reden, het was de avond er voor zulk slecht weer in London geweest dat ze besloten hadden niet meer naar Nederland te vliegen.

Daar sta je dan midden in de nacht op Schiphol. Gelukkig waren we als een van de eersten aanwezig en werden we na een uur wachten de bij service balie geholpen. Of we anders via Frankfurt naar Calgary wilden vliegen. Prima. Maar al snel beelk dat niet te kunnen omdat we reeds op de vlucht naar Calgary waren ingecheckt. OK…? Omdat de baliewerkster dit zogenaamd niet ongedaan kon maken moesten we alsnog via Heathrow. Of een rechtstreekse vlucht later op de dag maar dat lange wachten wilde ze ons niet aandoen. Achteraf gezien was dat waarschijnlijk nog de beste keuze geweest.

Dus worden om 10:20 uur op een vlucht naar London Gatwick gezet. Daar vandaan kunnen we met een shuttle naar Heathrow reizen om onze vlucht alsnog te halen. Met een eerdere overstaptijd van zes uur en tijdsverschil van een uur zou dat allemaal moeten lukken. Totdat je op Gatwick staat en wordt geadviseerd om rekening te houden met een reistijd van 90 minuten naar Heathrow. Even snel rekenen… f*ck… dat zou wel eens niet goed kunnen gaan. En er is nog een dame in ons gezelschap die met hetzelfde probleem zit.

Eenmaal in de shuttle tikt de tijd voorbij. De vlucht naar Calgary vertrekt om 13:15 uur en met de shuttlereistijd in gedachten kunnen we op zijn snelst pas om 12:30 uur aan komen. Op zo'n moment ga je bedenken met welke strategie je een kans maakt om die vlucht toch te kunnen gaan halen. De rollen worden verdeeld, Niels wordt manager baggage, ik wordt manager Eva en handbaggage. De eerste prioriteit ligt bij het op de band krijgen van de baggage, als die voor 12:30 uur op de band ligt dan maken we nog een kans.

Zodra de bus na een rit van een uur stil staat sprint Niels naar buiten en trekt onze drie grote tassen uit de bus. Het is dan iets voor 12:30 uur. Toevallig staat er net een baggagekar naast de bus geparkeerd en die pik ik in. Vervolgens spurt ik met Eva en alle handbaggage vooruit. De andere dame uit ons gezelschap heeft maar xc3xa9xc3xa9n koffer en is er al vandoor. Beneden in het gangenstelsel van terminal 3 rent Niels mij met de kar baggage voorbij. Go Niels, go! We nemen het risico dat we allebei de weg naar de juiste balie weten te vinden. Na veel loopbanden en roltrappen tref ik Niels helaas weer aan in de terminal. Hij kan de Air Canada balie niet vinden. Ik zie 'm wel, Niels, naar links nu! Maar ik ben er eerder en vraag gelijk of we nog met de 13:15 uur vlucht naar Calgary kunnen. De dame bij de baggageband kijkt beteuterd en verwijst ons naar de service balie. Is dat slecht nieuws?

Bij de servicebalie worden we helaas gexc3xafnformeerd dat ze ons niet meer op de vlucht naar Calgary kunnen toelaten. Maar dan kijk ik naar links en zie ineens de andere dame uit ons gezelschap bij de baggagebalie staan. Niels loopt naar haar toe en wat blijkt, zij is nog wel toegelaten?! De man waar ze mee praat vraagt of wij boarding cards hebben, en die hebben we, maar ik merk op dat hij na een blik op onze baggage aangeeft dat we toch niet meer mee kunnen. "Sorry, a matter of minutes I'm afraid". Ja, tuurlijk. Waarom is dit niet geloofwaardig? Ik baal des te meer nu. De vrouw achter de balie checkt ons uit de vlucht en gaat op zoek naar een alternatief. Na een tijdje typen en zoeken komt ze met het voorstel om via Ottawa naar Calgary te vliegen. We hebben dan maar een overstaptijd van 55 minuten maar dat zou daar geen probleem moeten zijn. Ehm… dat hebben we eerder gehoord. Tevens geven we aan dat we immigranten zijn en we mogelijk ook nog door de immigratieprocedure moeten. Dat kan zo een uur in beslag nemen. Of zou dat kunnen worden uitgesteld tot in Calgary? Tja, daar kon ze eigenlijk geen goed antwoord op geven maar waarschijnlijk zou dat in Calgary ook wel lukken. We gaan er mee akkoord.

Inderdaad Eva, we gaan naar Canada. Het heeft ons even wat moeite gekost om Eva duidelijk te maken dat de vliegtuigen boven Den Haag niet allemaal "oppe Spanje" vliegen, ze gaan namelijk ook wel eens naar Canada. En zo ook wij over 1,5 week. We vliegen op Calgary waar we ons tijdelijke visum om laten zetten naar een permanent bewonersvisum. Dan nog even toeren door de Rockies om drie weken later weer terug te keren naar het "platteland". Ik kan ondertussen ook wel even een break gebruiken. Niet alleen de voorbereidingen voor de verkoop van ons huis hebben tijd en moeite gekost, Eva heeft ons wekenlang uit de slaap gehouden. Elke nacht was het weer raak en stond ze weer naast ons bed. "Kannie slaapuh". Of ze lag gewoon ineens tussen ons in alle kanten op te trappen. Ik was zo moe dat ik regelmatig overdag op mijn vrije vrijdag naast Eva in bed ben gekropen om uit te kunnen rusten.

Maar sinds vorige week lijkt de rust weer terug gekeerd. Sinds 5 mei staat ons huis eindelijk in de verkoop en ook Eva komt 's nachts haar bed niet meer uit. We hadden bedacht dat het bed misschien terug moest naar de plek waar ze altijd in haar ledikantje heeft geslapen. En dat lijkt te werken. De deur moet wel wagenwijd open en ondanks licht en geluid wanneer wij naar bed gaan, slaapt ze overal doorheen. Het laatste slaaphoekje zal wel een kwestie van "bad vibes" zijn geweest of zo. Laten we hopen dat de rust behouden blijft… De eerste huisbezichtiging hebben we ondertussen ook gehad en de verwachting van de makelaar is dat we het huis voor oktober wel hebben verkocht. We zullen het zien, echt haast hebben we toch niet gezien we pas in de zomer van 2012 de grote oversteek willen wagen.

Ondertussen hebben we ook weer xe9xe9n van onze bucket list activiteiten ondernomen. Nu het huis in de verkoop staat hebben we het weekend weer tijd om wat te ondernemen. Alleen jammer dat het weer ineens is omgeslagen. Maar dat weerhield ons niet om gisteren een ritje te wagen met de stoomtram Hoorn – Medemblik! Om 11 uur vertrok de tram uit Hoorn en om 13:15 uur konden we aan boord op het museumschip Friesland voor een tocht richting Enkhuizen.

Inderdaad Eva, we gaan naar Canada. Het heeft ons even wat moeite gekost om Eva duidelijk te maken dat de vliegtuigen boven Den Haag niet allemaal "oppe Spanje" vliegen, ze gaan namelijk ook wel eens naar Canada. En zo ook wij over 1,5 week. We vliegen op Calgary waar we ons tijdelijke visum om laten zetten naar een permanent bewonersvisum. Dan nog even toeren door de Rockies om drie weken later weer terug te keren naar het "platteland". Ik kan ondertussen ook wel even een break gebruiken. Niet alleen de voorbereidingen voor de verkoop van ons huis hebben tijd en moeite gekost, Eva heeft ons wekenlang uit de slaap gehouden. Elke nacht was het weer raak en stond ze weer naast ons bed. "Kannie slaapuh". Of ze lag gewoon ineens tussen ons in alle kanten op te trappen. Ik was zo moe dat ik regelmatig overdag op mijn vrije vrijdag naast Eva in bed ben gekropen om uit te kunnen rusten.

Maar sinds vorige week lijkt de rust weer terug gekeerd. Sinds 5 mei staat ons huis eindelijk in de verkoop en ook Eva komt 's nachts haar bed niet meer uit. We hadden bedacht dat het bed misschien terug moest naar de plek waar ze altijd in haar ledikantje heeft geslapen. En dat lijkt te werken. De deur moet wel wagenwijd open en ondanks licht en geluid wanneer wij naar bed gaan, slaapt ze overal doorheen. Het laatste slaaphoekje zal wel een kwestie van "bad vibes" zijn geweest of zo. Laten we hopen dat de rust behouden blijft… De eerste huisbezichtiging hebben we ondertussen ook gehad en de verwachting van de makelaar is dat we het huis voor oktober wel hebben verkocht. We zullen het zien, echt haast hebben we toch niet gezien we pas in de zomer van 2012 de grote oversteek willen wagen.

Ondertussen hebben we ook weer xe9xe9n van onze bucket list activiteiten ondernomen. Nu het huis in de verkoop staat hebben we het weekend weer tijd om wat te ondernemen. Alleen jammer dat het weer ineens is omgeslagen. Maar dat weerhield ons niet om gisteren een ritje te wagen met de stoomtram Hoorn – Medemblik! Om 11 uur vertrok de tram uit Hoorn en om 13:15 uur konden we aan boord op het museumschip Friesland voor een tocht richting Enkhuizen.

Inderdaad Eva, we gaan naar Canada. Het heeft ons even wat moeite gekost om Eva duidelijk te maken dat de vliegtuigen boven Den Haag niet allemaal "oppe Spanje" vliegen, ze gaan namelijk ook wel eens naar Canada. En zo ook wij over 1,5 week. We vliegen op Calgary waar we ons tijdelijke visum om laten zetten naar een permanent bewonersvisum. Dan nog even toeren door de Rockies om drie weken later weer terug te keren naar het "platteland". Ik kan ondertussen ook wel even een break gebruiken. Niet alleen de voorbereidingen voor de verkoop van ons huis hebben tijd en moeite gekost, Eva heeft ons wekenlang uit de slaap gehouden. Elke nacht was het weer raak en stond ze weer naast ons bed. "Kannie slaapuh". Of ze lag gewoon ineens tussen ons in alle kanten op te trappen. Ik was zo moe dat ik regelmatig overdag op mijn vrije vrijdag naast Eva in bed ben gekropen om uit te kunnen rusten.

Maar sinds vorige week lijkt de rust weer terug gekeerd. Sinds 5 mei staat ons huis eindelijk in de verkoop en ook Eva komt 's nachts haar bed niet meer uit. We hadden bedacht dat het bed misschien terug moest naar de plek waar ze altijd in haar ledikantje heeft geslapen. En dat lijkt te werken. De deur moet wel wagenwijd open en ondanks licht en geluid wanneer wij naar bed gaan, slaapt ze overal doorheen. Het laatste slaaphoekje zal wel een kwestie van "bad vibes" zijn geweest of zo. Laten we hopen dat de rust behouden blijft… De eerste huisbezichtiging hebben we ondertussen ook gehad en de verwachting van de makelaar is dat we het huis voor oktober wel hebben verkocht. We zullen het zien, echt haast hebben we toch niet gezien we pas in de zomer van 2012 de grote oversteek willen wagen.

Ondertussen hebben we ook weer xc3xa9xc3xa9n van onze bucket list activiteiten ondernomen. Nu het huis in de verkoop staat hebben we het weekend weer tijd om wat te ondernemen. Alleen jammer dat het weer ineens is omgeslagen. Maar dat weerhield ons niet om gisteren een ritje te wagen met de stoomtram Hoorn – Medemblik! Om 11 uur vertrok de tram uit Hoorn en om 13:15 uur konden we aan boord op het museumschip Friesland voor een tocht richting Enkhuizen.